Tapetowanie ścian w Siedlcach

Tapeta wybacza mniej niż farba. Krzywy pas, niedopasowany wzór albo pęcherz powietrza rzuca się w oczy od razu i zostaje na ścianie na lata. Największą robotę odwala tu przygotowanie ściany i cierpliwość przy pierwszym pasie, bo od niego zależy cała reszta. W Siedlcach kleję i klasyczne tapety na ścianę za łóżkiem, i duże fototapety, które robią z jednej ściany element przewodni pokoju.

Ściana pod tapetę musi być równa i dobrze zagruntowana, inaczej klej zwiąże nierówno, a przez cienki materiał przebiją wszystkie niedoróbki. Jeśli powierzchnia tego wymaga, najpierw poprawiam gładź, dopiero potem gruntuję. Grunt pełni podwójną rolę, ujednolica chłonność i ułatwia późniejsze przesuwanie pasa przy dopasowywaniu wzoru. Sprawdzam też piony, bo tapetę prowadzi się według pionowej linii, a nie według narożnika, który rzadko bywa prosty.

Rodzaj tapety zmienia sposób pracy. Flizelinę kleję metodą na sucho, nakładając klej bezpośrednio na ścianę, co jest wygodniejsze i czystsze. Tapety papierowe i niektóre winylowe wymagają nasączenia pasa. Przy wzorach z raportem docinam pasy tak, żeby motyw łączył się na styku, i tu liczy się dokładność, bo przesunięcie o milimetry psuje cały efekt. Fototapety układam według numeracji brytów, pilnując, żeby obraz nie rozjechał się na łączeniach.

W trakcie klejenia wyganiam powietrze spod tapety, żeby nie zostały pęcherze, i pilnuję, aby nadmiar kleju nie plamił lica. Krawędzie przy suficie, listwach i gniazdkach docinam ostrym nożem po świeżym pasie. Gniazdka i włączniki wcześniej odkręcam, żeby tapeta wchodziła pod ramki i nie było wokół nich obrysowanych kółek. Efekt to ściana, na której nie widać, gdzie kończy się jeden pas, a zaczyna drugi.